Toch nog even een kort berichtje. Ben terug uit Mole en heb de early bus van 4 am genomen, dus ik was om 9 uur al in Tamale, dus dacht dan kan ik mooi nog even naar het internetcafe!

Bij aankomst in Mole bleek dat ik de enige was die in de shared room sliep. Dat was al balen, want ik had gehoopt mensen daar te leren kennen waar ik dan de volgende dag mee op zou kunnen trekken. Helemaal niet leuk was dat toen ik naar m’n kamer liep, stond de buschauffeur voor de deur en zei dat ie mij wel gezelschap wilde houden. Dus ik zei: Nee, dat wil ik niet en dat mag ook niet, want het is een kamer voor alleen maar vrouwen. Maar hij bleef voet bij stuk houden, dus ik liep terug naar de receptie. Hij heeft het verder afgehandeld denk ik, want ik heb geen last meer van hem gehad. De voornaamste reden dat ik zo bang was, was dat je de shared room niet op slot mag doen, omdat er ieder moment nieuwe gasten in moeten kunnen. Gelukkig had Hilde mij een nummer gegeven van een meisje die ook in Mole was. Helaas ging zij de volgende dag al weg, maar ze heeft die nacht bij mij op de kamer geslapen. Echt super lief, want we kenden elkaar totaal niet.

De volgende dag wilde ik de Jeep Safari doen. Er waren een stuk of 30 mensen op de verzamelplaats en iedereen deed de guided walk, dus toen heb ik die ook maar gedaan. Ik wist totaal niet wat te verwachten, maar het was een 2 uur durende hike door het park. De groep was niet zo leuk helaas, dus bij terugkomst moest ik toch echt op zoek naar vrienden, want ik had geen zin om 2 dagen in m’n eentje op m’n kamer te zitten. Ik zag bij het ontbijt dat een ander meisje ook alleen was, dus ik heb haar aangesproken. Vanessa van der Boogaard uit Canada van 24. Wel grappig dat ze een Nederlandse achternaam heeft. Haar grootouders komen uit Nederland. Met haar ben ik naar Larabanga geweest. Daar staat de oudste moskee van West-Afrika, gebouwd in 1421. We moesten betalen om eromheen te mogen lopen en foto’s te maken. We mochten er niet in, want daar zijn ze hier heel streng in. Alleen moslims mogen in de moskee komen. De buitenkant was daarentegen al erg speciaal, dus vond het niet zo erg. Daarna heb ik de Mystic stone bezocht. Ook hier moesten we betalen om deze te zien. Echt onzin, want het is gewoon een hele grote steen. Snapte het verhaal eromheen ook niet echt, want die jongen praatte heel erg met een accent, dus daar moet ik nog even research naar doen! Het komt er in ieder geval op neer dat ze overal geld voor vragen. We moesten ook al geld geven aan een of ander schooltje van de gids en daarna ook nog voor de motorrit, terwijl ze van tevoren net doen alsof ze je er wel even heen brengen.

‘s Middags weer de hike gedaan en gisteren ook 2 keer, dus 8 uur in totaal gewandeld en geen olifanten gezien! Ben echt zo teleurgesteld, want kwam eigenlijk vooral om de olifanten in het wild te zien. De dag ervoor waren ze wel gezien, dus dat was extra balen. Maar niks aan te doen! Verder heb ik wel veel andere dieren gezien. Vooral veel apen, wild zwijnen, antilopen, bokken en verschillende soorten vogels. De baboons en de wild zwijnen lopen gewoon tussen de mensen. Je moet vooral voor de baboons echt goed opletten, want die zijn totaal niet bang voor mensen en pakken alles wat ze pakken kunnen. De eerste dag zat ik te ontbijten en ik schrok me kapot. Een baboon van een halve meter afstand die m’n brood en het melkstelletje pakte. Weg ontbijt! Als ze zo dichtbij komen, zijn ze echt eng! De tweede dag kwam er weer eentje bij het ontbijt, maar ik had hem al in de gaten dat ie zat te azen, dus toen was ik ‘m mooi te slim af.

Vanessa ging maandag alweer weg, en heb daarna veel opgetrokken met een Nederlands gezin en een groepje vrijwilligers uit het zuiden. Maar vooral met uncle Bob. Zo noemde ik hem en we deden voor de grap net alsof hij mijn oom was. Hij is echt een typische toerist met schutkleren, bergschoenen, zo’n reizigershoedje met zo’n netje erin en een huge, huge fototoestel waar hij de mooiste foto’s van de dieren mee heeft gemaakt. Ik ging met hem altijd eten in de Staff Canteen, want daar was het de helft goedkoper en je krijgt echt super veel. Hij heeft me zoveel verteld, hij was echt een wandelende encyclopedie. Hij weet alles over geschiedenis en topografie. Hij is al in 75 landen geweest en wil de 95 halen, de helft van de wereld. Hij vertelde over de mooiste eilanden, over de Mount Everest en over een land naast Israel waar Indiana Jones is opgenomen. Hij heeft me meteen een paar tips in Andalusie kunnen geven. Hij had thuis gewoon een vrouw zitten, maar ze hadden een deal dat hij op vakantie mocht en dan krijgt zij voor 1000 dollar aan sieraden van hem. Ik denk dat die man echt een dik pensioen heeft. Na zijn verhalen weet ik zeker dat ik een wereldreis wil gaan maken. Nu ik in Ghana ben, wil ik echt nog meer van de wereld zien!

Ga over een uurtje weer terug naar Walewale, oftewel terug naar the middle of nowhere zonder internet. Nog maar 6 daagjes. De tijd gaat zo snel hier! Maar heb toch ook wel zin om over een weekje weer naar huis te gaan!

Liefs, Yolie

Weer een nieuw berichtje vanuit het niet zo zonnige Ghana vandaag. Zit nu in Tamale in een internetcafe. Ben op weg naar Mole National Park: dit is een heel groot park wat iemand heeft beschermd voor de dieren. Er leven bijvoorbeeld olifanten, apen, zwijnen en verschillende soorten vogels. Het was eigenlijk het plan om met z’n vieren te gaan. De vier vrijwilligers uit het gastgezin. Maar gisteren werd er eentje plots heel erg ziek en we konden haar natuurlijk niet alleen thuis laten. Het zou dus niet meer doorgaan. Ik voelde me echt super kut, want dit was mijn enige kans om te gaan en ik kijk er al naar uit vanaf het moment dat ik in dit land ben. Ik heb toen besloten om gewoon alleen te gaan. Best een enge en spannende keuze, maar ik ben hier voor een groot deel gekomen om zelfstandiger te worden, dus dan is dit een mooie uitdaging! Moest vanmorgen om half 5 op om vervolgens met m’n gepakte backpack naar het trotro station van Walewale te lopen. Toen ik eenmaal in de trotro zat, was ik opgelucht dat dat alvast was gelukt. Van Wale wale naar Tamale duurt 1,5 uur. Best lang, als je weet hoe een trotro eruit ziet. Het is een hele oude bus die lijkt uit elkaar te vallen. Alles is eraan kapot: grote scheuren in de ramen, de bekleding van de banken is eraf, de kilometerteller doet het nooit, etc. Als je eruit stapt, bedank je altijd iemand daarboven dat je het weer hebt overleefd. Alle auto’s zijn hier wat dat betreft hetzelfde. Ik denk echt dat de afgekeurde auto’s uit Europa hierheen komen. APK-keuring is hier in ieder geval zeker niet bekend. Laatst toen we naar Bolgatanga gingen heb ik geteld hoeveel mensen erin zaten. 19 passagiers, 2 kinderen en de chauffeur en hij is gemaakt voor 14 passagiers en de chauffeur. Als je er dan ook nog eens bijdenkt dat ik naast drie dikke Afrikaanse vrouwen zat, kun je je voorstellen dat de rit niet heel comfortabel was. Dik zijn is een teken van welvaart hier. De Afrikanen zien het dus als een compliment als je zegt: Wooow you’re looking good, have you put on weight? We werden hier in het begin al voor gewaarschuwd dat als iemand dit tegen je zegt je dit niet verkeerd moet opvatten. Nou, wat dat betreft ben ik blij dat ik nog geen ‘compliment’ heb gekregen.

De vorige keer was ik gebleven bij de aankomst in het nieuwe gastgezin. Het is heel chill hier. De andere drie vrijwilligers zijn leuk en met het gastgezin praat je eigenlijk niet echt veel. Vind ik ook niet erg, want hier heb ik ook weer ervaren dat ze graag je geld willen hebben. Heb geen zin om heel het verhaal te typen, daarvoor is het te lang. Ik blijf gewoon altijd nice and polite en dan komt het allemaal goed!

Het bed hier is wel wat minder. Het is super smal en helemaal naar het midden gezakt, maar toch slaap ik redelijk goed. Het kussen wat ik kreeg was echt megahard dus slaap nu alleen op een kussensloop en dat gaat prima. Je wordt heel vroeg wakker door de hanen die kraaien. Echt Ghana is dat er overal dieren zijn. Je ziet veel geiten, schapen, kippen, ezels en zelfs varkens en ze zijn eigenlijk van niemand. Ze lopen geowon een beetje langs de weg naar eten te zoeken en schromen ook niet om midden op de weg te lopen. Rond het huis is ook geen hek ofzo, dus als je zuiten zit te lezen, heb je gezelschap van vooral kippen en geiten die tussen het afval komen snuffelen. Rond het huis ligt overal afval. Ze kennen hier geen prullenbakken, dus je afval gooi je gewoon op straat. Voor het gevoel hebben we toch een zak om het afval in te verzamelen in onze kamer, maar die gooien we uiteindelijk ook op straat en dan wordt ie helemaal uit elkaar gehaald door de beesten. Dus dat is eigenlijk nutteloos. Ezels zie je hier ook veel, ze worden vooral als trekdier gebruikt om bijvoorbeeld water te halen. Veel mensen gebruiken water uit de rivier. Ze drinken dit ook. De jonge kinderen in het weeshuis hebben dus ook dikke buikjes door de wormen en het schijnt dat die door de huid naar buiten komen. Brrr, echt een vies idee. Wij mogen al niet eens erin zwemmen, laat staan dat je het opdrinkt! Maar de mensen zijn hier te arm om leidingwater te kopen. Bij het gastgezin hebben we gelukkig wel leidingwater. Beetje jammer alleen is dat de helft van de tijd er geen water uitkomt, maar dan zijn er grote tonnen waar water in is opgeslagen. Het douchen met een emmer valt me heel erg mee. Ik was bang dat ik m’n haar niet uitgespoeld kreeg, maar daar is echt helemaal geen sprake van. Het toilet is ook kapot. Hij kan niet doorspoelen, dus elke keer als je je behoefte hebt gedaan moet je een emmer water erin gooien en dan spoelt alles gelukkig wel weg. Verder over het gastgezin slaap ik met een Duits meisje op de kamer: Johanna. Heel aardig en ook rustig net zoals ik. Het eten hier is ook heel lekker. Het is alleen niet echt gevarieerd. Voornamelijk rijst, spaghetti en mashed Yam. ‘s Morgens krijgen we teabread met ei. Dat brood is echt heel lekker en ik koop het zelf ook altijd om tussendoor nog op te eten. Verder is thuis niet veel te doen. De dagen doordeweeks zijn allemaal een beetje hetzelfde. Je wordt uit jezelf om ongeveer half 7 wakker (heel vroeg voor mij, ik weet het maar we gaan hier ook slapen rond 8/9 uur, dus dat verklaart een hoop ) en dan om 7 uur ontbijten. Om half 9 vertrekken we op onze mooie bamboobike naar het weeshuis. Eerst een lang stuk over de weg en dan nog een lang stuk over hobbelige paadjes. De fietsen zijn niet echt heel comfortabel. Ze hebben de vorm van een mountainbike en de zadels zijn keihard, dus mijn rug en kont protesteren heel erg, maar begin er steeds meer aan te wennen. Het is ongeveer een half uurtje fietsen. Bij het weeshuis gaan we tot 12 uur met de kindjes spelen. Dat is serieus het enige wat we hoeven te doen: spelen. Ze spreken namelijk geen Engels, dus het is onmogelijk om ze les te geven. Gelukkig zijn ze heel schattig en bubbly en hangen ze de hele dag aan je. Ik kom nog met spierballen terug door het tillen van kinderen de hele dag. Om 12 uur gaan ze eten. En dan voorstellen dat dit hun enige maaltijd van de dag is, echt zo zielig. En dan nog zo vrolijk en energiek zijn, ik weet niet hoe ze het doen! Na het eten gaan we vegen, want die kinderen kunnen echt niet eten zonder te knoeien. Dan nog even zitten en dan terug naar huis. Moet je voorstellen dat je vanaf 7 uur niks meer gegeten hebt en dan weer terug moet fietsen in de brandende zon en ook nog eens bergop! Maarja, het is goed voor m’n conditie, want anders doe je hier helemaal niks aan beweging.

Opvallend is dat kinderen helemaal niet voorzichtig zijn als ze dingen krijgen, wat je wel zou verwachten, want ze hebben echt helemaal niks. We hebben afgelopen week ballonnen en bellenblaas meegenomen. Nou, we hebben er 9 gegeven en heb er niet veel meer heel teruggezien. Eerst werd het papier eraf gescheurd, daarna hoppakee het sop eruit, tja dan heb je er niet veel meer aan, dan kunnen we hem net zo goed helemaal uit elkaar halen. Het heeft dus echt helemaal geen zin om dure dingen mee te nemen voor ze. Ook kleren zijn binnen tien minuten vies van het zand. Opvallend is ook dat ze elkaar de hele dag slaan en aan het vechten zijn. De helft van de dag ben je dus de kinderen aan het troosten. Mooie dingen zijn bijvoorbeeld dat een meisje die eerst de hele dag alleen in een hoekje zat, nu steeds meer aandacht zoekt en ook steeds meer begint te lachen. Ze heeft haar ouders voor haar neus zien sterven door voedselvergiftiging. Omdat zij vertikte te eten, heeft ze het overleefd. Ze is enorm getraumatiseerd, dus als je dan zo’n verandering ziet, is dat echt super mooi om mee te maken!

Als laatste wil ik jullie nog vertellen over de kerkdienst die ik heb bijgewoond. Zoals jullie vast al denken, zijn deze heel anders dan in Nederland. Met plastic stoeltjes, maar wel een band met een zanger, 3 achtergrondzanger(e)s(sen), een drummer, een bassist en een pianist. De liederen waren dus echt het leukste om te zien en het klonk ook echt goed en professioneel. De host father is de pastoor van deze kerk en voor hem was het een speciale dag. Een zondag in het jaar wordt hij geeerd door de bevolking en dat was toevallig die zondag dat ik er ook was. Ik heb hem dus bijna niet zien preken en hij kreeg heel veel geld en cadeau’s (een kip en een haan bijvoorbeeld!) van de inwoners van Walewale. Religie is hier echt heel erg belangrijk!

Mijn tijd zit er alweer bijna op. Ik hoop dat ik jullie weer heb weten te vermaken met mijn belevenissen. Het zou kunnen dat dit de laatste kans is om op internet te gaan, maar wie weet komt er nog een berichtje over Mole! Bedankt voor alle leuke reacties! Die doen me altijd weer goed.

Liefs, Yolie

Hello everyone!

Long time ago! Heb vrijwel geen mogelijkheid tot internet, dus moest wachten tot het weekend. We zijn nu namelijk in Bolgatanga, een grotere stad zo’n 40 kilometer ten noorden van Walewale, in het internetcafe. Heb nog 20 minuten om een blog te schrijven, dus hoop dat ik het haal, want er is een hele hoop gebeurd in afgelopen week! Ben dus die vrijdag afgereisd naar het noorden. De rit was lang, 13 uur uiteindelijk, maar de bus was heel chill, dus uiteindelijk was de reis niet zo erg. Was met een ander Duits meisje, Theresa, aardig meisje maar heel ander type. Heb nu dus ook geen contact meer met haar en moest dus helaas Sofie en Stephanie achterlaten in Accra. Is toch raar, want je hebt opnieuw het idee dat je er alleen voor staat. Aangekomen in Tamale geslapen in een hotel en de volgende dag was het zover. Ik zou m’n gastgezin gaan ontmoeten. Heel spannend natuurlijk. Dus buschauffeur van SYTO bracht me naar Walewale. Op de weg ernaartoe was er aan de andere kant van de weg een ongeluk gebeurd met 30 doden. Gelukkig waren de doden al weggevoerd toen we langskwamen, maar niet echt leuk om een busje helemaal verkreukeld op de grond te zien liggen en te weten dat daar eerst mensen in zaten die nu niet meer in leven zijn. Alle dorpen rondom kwamen op hun motorbikes, fietsen en zelfs lopend om te kijken wat er was gebeurd en geloof me, dat is ver! Verder is de natuur heel moe hier, je kunt ook echt ver kijken en af en toe kom je langs een typisch ghanees dorpje met lemen hutjes en rieten daken. Die compound houses zien er echt leuk uit, alleen jammer dat ze nogal primitief zijn. We kwamen langs een dorpje Nasia en de buschauffeur zei dat ik daar zou gaan wonen, dus dat was nogal een verrassing omdat ik dacht dat ik in Walewale zou gaan wonen, maar het postadres was dus daar. Toch gingen we eerste naar Walewale, omdat we nog naar het SYTO-kantoor gingen voor uitleg. Daarna langs de straat fufu gegeten. Je moet dit gerecht met je handen eten. Het is een deegbal in een rode soep en het was V-I-E-S. Heb uit respect een paar hapjes genomen, terwijl ik achteraf zwaar ben opgelicht. Zo’n gerecht is ongeveer 1,50 cedi’s en ik heb 9 cedi’s betaald. Achteraf hoorde ik ook dat de coordinator van Walewale nogal corrupt is. Ongeveer heel Ghana, maar daar hoor je later meer over. Daarna dan eindelijk naar het gastgezin. De host father haalde me op in Walewale en we moesten eerst nog naar het ziekenhuis, want zijn vrouw moest medicijnen halen. Toen we thuis kwamen, had ik me amper voorgesteld aan de andere twee Duitse vrijwilligers voorgesteld en m’n koffers op m’n kamer gezet of we gingen al bij het weeshuis kijken. Toen ik uit de auto stapte kwamen alle wezen met hun beste sprint naar me toegerend en vlogen me om de nek. Dat was wel een warm welkom dus. Daarna zongen ze zelfs nog een welkomstliedje, heb niet veel van de tekst meegekregen, maar het was veel met Jesus en God. Ik kreeg een rondleiding van Samuel, de hostfather. Hij liet me de kamers zien en de office, maar vooral alles wat de andere vrijwilligers hadden gedoneerd. Zo van: je moet heel veel geld doneren! And I was like, ik ben hier maar 3 weken, wat verwacht je? Nou toen gingen we eindelijk naar huis en omdat alles zo snel op me af was gekomen werd het me even allemaal te veel en voelde ik me heel eenzaam. Ik sliep namelijk alleen op een kamer.Die avond was er nog een hele saaie meeting over het weeshuis met de pastoor, die is echt heilig voor de familie. Het ging over het weeshuis en Samuel vertelt zo ontzettend eentonig en saai dat ik er echt he-le-maal niks van heb meegekregen. Dus toen ie vroeg of ik nog suggesties had, kon ik niet veel zeggen. Wat verwacht hij? Ik ben er 1 dag en ik heb al een heel plan opgesteld met wat er beter kan aan het weeshuis? Niet echt logisch naar mijn mening maargoed.

De volgende dag gingen we naar de kerk, leuk om mee te maken zo’n Afrikaanse mis met al die liederen. Daarna maakte ik met Samuel een wandeling naar de rivier en heb daar nog een stukje in een kano gevaren. Toen we terugliepen vertelde hij allemaal negatieve dingen over de Duitse meisjes. Dat ze altijd dronken waren, overal rookten, met Afrikaanse jongens meegingen en laat thuis kwamen uit de stad. Dit zijn in de community dingen die echt niet kunnen. Op dit moment hoorde ik de verhalen aan, maar achteraf is het heel fout dat hij mij als nieuweling een bepaald beeld oplegt van de andere vrijwilligers.

Maandag was mijn eerste dag op het project. Ik had meteen mijn cadeautjes meegenomen en die werden in een koffer gestopt en die werd op slot gedaan. Dus bij deze tante Jos en ome Henk, ik heb helaas geen foto’s kunnen maken. Ik had dit ook niet verwacht. Ze schreven in een schrift op wat ik aan het weeshuis had geschonken en geloof me, daar krijg je echt een gevoel van dat je niet genoeg geeft. De familie gaf me de hele tijd het gevoel dat ik dingen en geld moest geven, heel vervelend, want ze hebben genoeg benefactors en krijgen genoeg geld in het laadje.

Ik hoefde niet veel te doen. Ik moest lesgeven aan ongeveer tien hele jonge kinderen die allemaal geen Engels spreken. Er was dus echt geen kans om die kinderen iets te kunnen leren. Ze zitten ook helemaal niet op te letten. In totaal is er ook maar drie uurtjes les en ze hebben vooral gekleurd. In de pauze vroegen de Duitse meisjes hoe ik me voelde en toen begon ik te huilen. Ik vertelde ze dat ik me nogal alleen voelde, maar dat het geen zin had om van project te wisselen, Dat duurt namelijk 2 weken en ik zou er maar 3 weken zijn!

Die middag gingen we bij SYTO het geld betalen voor het eten en daarna vroeg Samuel me of het waar was dat de Duitse meisjes tegen me hadden gezegd dat ik van project moest wisselen. Ik zei dat het totaal niet waar was en toen was het goed. ‘s Avonds zat ik bij de andere vrijwilligers op de kamer en toen kwam ineens de pastoor binnen dat hij meteen een meeting wilde buiten. Het verhaal kwam opnieuw en ik verzekerde ze er opnieuw van dat het echt niet waar was. Het was alsof het gesprek van die middag niet was gebeurd! Ze deden net alsof ze het niet geloofden en vertelden dat de Duitse meisjes het huis moesten verlaten. Terwijl ze aan het pakken waren, hebben ze mij nog allemaal leugens over hen verteld. De ergste was dat Katja een wees had geslagen! Complete onzin natuurlijk! Ik ben op een gegeven moment ook weggelopen en heb besloten om mee te gaan met Melanie en Katja. De voornaamste reden is dat ze mij hebben betrokken bij iets waar ik totaal niks mee te maken had. Verder ook omdat ik nogal aparte verhalen van de Duitse meisjes hoorde. Samuel bleek een vriendin te hebben in Walewale, hij ging dus vreemd! Hij was altijd aan het klagen bij de Duitsers dat hij wilde scheiden en dat ie z’n vrouw haatte. Daarnaast was zijn vrouw voor het eerst in het weeshuis aan het lesgeven sinds 4 maanden! Normaal was Samuel maar 1 keer per week thuis en toen ik kwam was ie de hele dag thuis. Ze hebben voor mij dus een soort van toneelstukje opgevoerd alsof ze de perfecte familie waren. De Duitse meisjes wilden me in eerste instantie niks vertellen, omdat ze mij een fijne drie weken gunden, maar uiteindelijk liep het toch ietsje anders. We hebben dus een taxi gepakt 2 uur ‘s nachts naar Walewale en hebben in een guest house geslapen. De volgende dag zijn we naar SYTO office gegaan. M’n tijd zit er een beetje op. Ik zal het afsluiten met dat ik nu in een ander gastgezin zit met 3 andere vrijwilligers en het heel erg naar m’n zin heb! Ik vertel jullie de volgende keer verder, maar ik weet niet of dat gaat lukken, want ik weet niet wanneer ik weer op internet kan maar ik ga het proberen.

Sorry voor de typefouten en foute zinnen, maar er is zoveel gebeurd en er zit zoveel in m’n hoofd en ik moest alles opschrijven in weinig tijd dus ik hoop dat jullie het begrijpen en ik jullie toch een beetje heb kunnen vermaken met mijn verhaal!

Ik mis jullie allemaal en vooral het eten. Ik droom over eten, vannacht nog over kroketten. Oh my, wat heb ik daar zin in!

Hopelijk tot snel!

Liefs, Yolie

Hallo lieve vriendjes en familie,

Kan weer een berichtje sturen, want zit nog steeds in het Pink Hostel in Accra. Dalijk wordt het anders denk ik. Ik vertrek morgenochtend om 5 (!!!!) uur namelijk naar het noorden, oftewel the middle of nowhere en het armste en heetste gedeelte van Ghana. Klinkt niet echt goed, maar gelukkig zijn de nachten kouder: zo’n 18 graden. Dat moet ook wel, want ik verwacht niet dat ze airco hebben bij mijn gastgezin.

Vandaag hebben we cooking class gehad. Helaas begonnen we een uurtje later. Dit is echt overal in Ghana, ze weten niet wat opschieten is en doen alles op hun gemakje. De laatste twee dagen zijn we uiteten geweest en we hebben geleerd dat je op je eten standaard een uur moet wachten. Een Duits meisje die haar reis er al op heeft zitten en de laatse nachten nog in het Pink Hostel verblijft zei dat ze zelf op een portie ananas een uur heeft zitten wachten, echt ongelofelijk. Maar ik wijk weer af, er zijn ook zoveel dingen hier die ik heb gezien en wil vertellen dat ik niet weet waar ik moet beginnen. Maar ik was gebleven bij de cooking class. We hebben iets van redred gemaakt, volgens mij heette het zo, weet niet zeker. Het was een soort bonenprut met gebakken plantan (?). En ik heb het opgegeten, jullie zullen vast allemaal heel trots op mij zijn!

Daarna zijn we lekker naar het strand gegaan. Dat had ik echt nog even nodig. Even relaxen. Het weer was heerlijk vandaag. Aan de zee was een lekker windje dus het was precies goed om lekker in de zon te liggen. Ik begin steeds meer te wennen hier!

Bedankt voor jullie lieve reacties! Die helpen me zeker hier doorheen. Ik zal op alle vragen even reageren!

@Zjoske: Kaart naar Walewale? Ik heb maar 1 kaart gekregen voor in het vliegtuig? En nee hoef nu nog niet te eten wat de pot schaft. Maar had gisteren tilapia genomen en dat was een hele vis met graat en zat bijna geen vlees aan. Dus uiteten gaan wil hier niet echt zeggen dat je iets goeds krijgt. Heb vandaag expres friet genomen, want die kan ik dalijk niet krijgen denk ik.. dankjewel voor je lieve berichtje lief zusje, hopelijk hoor ik snel weer iets van je! Ik denk aan je!

@Viv: Ja deze week is vooral veel informatie, maar dat heb je ook echt wel nodig. Het is zo’n raar land! Echt gewoon alles is anders. En ik zal zeker veel foto’s maken! Komt helemaal goed! En ik denk inderdaad dat ze ons zo aankijken, omdat ik blank ben, want eigenlijk willen ze je beste vriend zijn haha!

@Ties: Ja natuurlijk ben ik ingeent tegen gele koorts, anders krijg je niet eens een visum. en heb aan het SYTO gevraagd en er was 1 bank in Accra waar je met maestro kon pinnen, dus heb meteen genoeg gepind voor de rest van de reis. Dat probleem is dus opgelost! En chauffuers op het vliegveld zou ik echt niet weten eigenlijk. Wij werden opgehaald door een busje van de organisatie. Maar je moet inderdaad wel uitkijken met oplichters. Ze doen vaak net alsof ze iets speciaal voor jou gaan doen, maar daar heb ik tot nu toe goed mee weten te dealen. Ik weet ook dat je flink moet afdingen, dat is echt honderd keer tegen ons gezegd, maar heb eigenlijk nog niet daarmee te maken gehad! Moslims zitten er weinig hier, die zitten vooral in het noorden. In Ghana zitten vooral veel christenen! Wat had je veel vragen en tips, thanks! Leuk dat je zo geinteresseerd bent!

@Mommy: Nee, heb de witte rok nog niet geprobeerd. Heb hier vooral in shorts en kort jurkje rondgelopen, want hier kan dat nog. Dalijk kan dat echt niet in the community, dan wordt er geroddeld en zal mijn gastgezin erop worden aangekeken. Heb mijn lange dingen dus bewaard, zodat ze nog schoon zijn. Ook grappig is dat je vragen kunt verwachten als: he obruni (blanke), waarom had je gisteren een paardenstaart en vandaag los haar? Echt rare vragen, maar dat is hier dus normaal! Heb verder nog geen souvenirs gescoord. Wil die liever in Walewale kopen en als ik daar niks kan vinden kan ik altijd de laatste dag in Accra nog op zoek. Heb namelijk alvast de nacht voor vertrek geboekt in het Pink Hostel, zodat ik zeker op tijd ben voor m’n vlucht. Vlieg pas om 11 uur ‘s avonds dus dan kan ik overdag nog wat door Accra slenteren! En ik vind de foto’s in de kaart super lief. En ja geef Ushi maar een dikke knuffel van mij. Fijn om foto’s te hebben van jullie als ik me even alleen voel. Dan lees ik de kaart en voel ik me alweer een stuk beter!

@Papski: Pffff eigenwijze koppige vader heb ik ook he! De telefoon was niet duur nee, heb de goedkoopste genomen die was 45 cedi’s, dus reken maar uit! Heb je mijn nummer van mama gekregen? Dan kunnen we misschien nog een keertje bellen! Leuk om te horen wat jou bezig houdt in Nederland, blijf dat vooral doen pappie! Dan hou ik jou op de hoogte! Zal zo snel mogelijk iets laten weten als ik in Walewale ben aangekomen. Maar dat zal misschien met internetcafe vinden nog even duren!

@derest: Dankjewel voor jullie lieve reacties! Ik waardeer ze echt heel erg!

Tot snel!

Liefs, Yolie

Hallo allemaal!

Mijn eerste berichtje (die eerste was namelijk van mijn lieve broertje Joep, vandaar de prachtige foto vanuit Ghana. Ben echt blij dat ik een uurtje kan internetten, want heb veel problemen met mijn telefoon. Weet namelijk niet hoe ik m’n internet uit kan zetten, heb namelijk een andere oudere telefoon mee, dus moest hem daarom ook helemaal uitzetten. Vandaag een Ghanese simkaart en beltegoed gekocht, blijkt dat de telefoon niet simlockvrij is! Dus toen naar een telefoonwinkel, maar ik had niet genoeg geld bij, want ze raden je aan om met zo min mogelijk geld op pad te gaan en met maestro kom je hier niet ver. Grrr dit is echt hatelijk, want ik mis thuis toch wel een beetje. Alles is hier zo anders! Ik had verwacht dat iedereen super vriendelijk en gastvrij was, dat staat namelijk in alle boekjes, maar in Accra kijkt iedereen ons super boos aan. Ik weet ook niet waarom.. Hopelijk is het dalijk in het noorden anders. Verder zitten we deze dagen veel op het SYTO kantoor. We krijgen veel uitleg over Ghana: cultuur, gezondheid, veiligheid, vervoer, etc. We slapen in het Pink Hostel, dus ik deel een kamer samen met Sofie die ook met Travel Active is en Stephanie uit Belgie die er al een hele reis op heeft zitten (Londen, Thailand, New York, Costa Rica), dus dat is wel super gezellig! Verder zitten in de SYTO groep nog 3 Duitse meisjes en 1 Duitse jongen, ook erg aardig. Eten doen we met de hele groep, maar verder merk je dat de talen toch meer naar elkaar toe trekken!

Naast het SYTO kantoor hebben we nog een stadstour gehad. Independence Avenue, het Nationaal museum en het leukste: een echte Ghanese markt inclusief varkenspoten en stinkende vissen met de vliegen erop. Kan me niet voorstellen dat iemand die koopt!

Het voornaamste waar ik echt aan moet wennen is de hitte. Je zweet je hier de hele dag kapot, het is zo’n 35 graden overdag en ‘s avonds nog steeds iets van 26. Jullie zullen vast allemaal heel jaloers zijn, want volgens mij is het in Nederland ontzettend koud, maar dit is ook niet heel relaxt. Vooral niet als de airco het niet doet.. Dat was dus bij ons het geval, de eerste nacht. Heb echt slecht geslapen, ook omdat ik dacht dat ik de hele tijd werd gestoken, maar de malariamug komt niet heel veel voor in de stad gelukkig. Ook het eten moet ik aan wennen, hoewel je hier nog best moderne dingen hebt.

Ik denk dat ik zo de eerste twee dagen wel een beetje heb samengevat. Hopelijk kan ik morgen een nieuwe telefoon kopen, dan zet ik m’n ghanese nummer hierop en kunnen we ook smsen.

Hopelijk tot snel!

Liefs, Yolie

Met een beetje geluk kun je op deze blog straks mijn reiservaringen lezen.
Zoals je kunt zien ben ik goed voorbereid om de sprong naar Afrika te gaan maken.